Walk around the block.

Aangezien we het afgelopen weekend een beetje rustig aan hebben gedaan (beetje boodschapjes, beetje huishouden, beetje werken) geen spannende avonturen om over naar huis te schrijven. Vandaar vandaag slechts een aantal plaatjes van onze buurt die we gisteren tijdens ons buurtwandelingetje hebben geschoten. Zo krijgen jullie een beetje een beeld waar we inmiddels sinds een maandje vertoeven.

Ons uitzicht zodra we bij ons de deur opendoen.

De straat die haaks op onze straat staat en die we dagelijks gebruiken. Je kunt hier erg goed hagedisjes spotten :)

Het uitzicht op Rose Canyon.

Rose Canyon

 

 

Ik ben dol op alles wat hier groeit en bloeit!

Terug in de buurt

Buurtpark met buurtspeeltuin/zwembad

 Tijdens ons wandelingetje zijn we naast de prachtige vetplanten die nu in bloei komen en een aantal rennende eekhoorns nog wat anders bijzonders tegengekomen. Namelijk het opvallend aantal sportschoenen wat over de electriciteitskabels is geworpen. Via google ben ik op deze link gekomen:
schoenen-over-de-draad  
En via Facebook wees iemand (thanks, Sas) mij op de volgende link: nannadeboisbuhl
Welk idee er ook achter zit... Het levert weer leuke plaatjes op :)

Tot ons volgende avontuur maar weer!

Happy birthday...uhhh...opa :)

Helaas is de 10e in Nederland reeds gepasseerd, maar uiteraard zijn wij je niet vergeten. Ook al moet Kyran tijdens de liedjes toch weer even denken wie er ook alweer jarig was.



















Dikke kus van ons!

WTF !?

Aangezien ik hier nog niet eerder de tijd voor heb gehad, hierbij de 'afloop' van ons doktersavontuur. Afgelopen maandag stond mijn afspraak gepland bij de arts die ik had gevonden via de zoek-machine op het internet. Hierin moet je aangeven naar wat voor soort arts je op zoek bent (pediatrician), in welke buurt (La Jolla), voor welke klachten (rash) en met welke verzekering (niet te vinden)....Vorige week heb ik jullie een up-date gegeven over hoe ik dit laatste punt op orde heb proberen te krijgen, dus voor de zekerheid afgelopen maandagochtend nog even gebeld met de betreffende arts of mijn verzekeringsmaatschappij contact had opgenomen. Dit hadden ze en alles was in orde (met heel veel dank aan Mondial assistance).

Aangezien ik wel een GPS heb, maar nog niet heel erg bekend ben in de buurt, besloot ik bijtijds weg te gaan. Dus ruim 40 minuten voor de afspraak stapten we in de auto, terwijl TOM zei dat het slechts 7 minuten rijden was. Wat TOM mij er niet bij vertelde, was dat ik op zoek was naar 1 arts tussen een tienduizendtal andere artsen op het universitair medische terrein van ongeveer 1600 hectare groot; dat ik op zoek was naar 1 suite tussen duizendenden andere suites en dat ik moest zoeken naar 1 gebouw tussen een honderdtaltal andere gebouwen... Dit kostte me helaas iets meer tijd dan de aangegeven 7 minuten, dus na 43 minuten kwam ik hijgend met Caia op mijn arm de poepie-chique suite in gerend van Dr. Susan Stuart.

Bij de balie, waar ik me moest melden, stond een bordje met dermatology and plastic surgery op de counter. Dermatology? Plastic surgery? Ik dacht toch echt dat ik een afspraak had gemaakt met een kinderarts....? Bij navraag bleek ik echt goed te zitten en heeft de zoekmachine mij (waarschijnlijk door de aangegeven klacht) toch niet doorverwezen naar een pediater zoals ik gevraagd had, maar naar een dermatoloog. Aangezien ik belde met dermatologische klachten, hebben ze mij ook, zonder door te verwijzen aangenomen.
Ooooke...

Aangezien de verzekering al contact had gehad met de arts en de kosten voor een pediater hier hoogstwaarschijnlijk niet zo'n heel groot verschil maken, besloot ik te blijven wachten... 5 minuten, 10 minuten, een half uur... Na ruim een uur wachten, waarin Caia zich vermaakte met de foldertjes uit de bakjes halen, het klimmen van de ene dure op de andere dure bank en het bekijken van de make-up doosjes werden we door 1 van de assistenten (er waren er 3 en een nurse voor 1 arts) naar 1 van de behandelkamers (daarvan had ze er een stuk of 5) van de arts gebracht. Daar kreeg Caia een flesje appelsap en moesten we nog even (gelukkig deze keer echt even) wachten op de arts. Na uitgelegd te hebben wat er aan de hand was (ik) en de uitslag te hebben bekeken (de arts) werd ons 2 tubes zalf voorgeschreven. Omdat ik insured ben, kreeg ik nog een coupon, zodat ik van de ene soort crème, een gratis tube kon halen (toen hadden er al belletjes moeten gaan rinkelen). Dus binnen 5 minuten in de behandelkamer en $350,- verder stonden we met een receptje in de hand weer buiten.

Gisteren had ik eindelijk tijd om de tubes zalf te gaan halen. Inmiddels slaapt Caia al 5 nachten zonder luier (knappe meid) en is de uitslag daardoor ook aanzienlijk minder geworden (zal je altijd zien), dus heel veel haast zat er ook niet meer bij. Bij de apotheek konden ze mij helaas niet direct helpen, aangezien een van de tubes besteld moest worden. Deze zou vandaag binnen komen... Prima, die ene dag kon er ook nog wel bij. Toen ik de vriendelijke dame achter de kassa vroeg of ze me kon vertellen wat de prijs ongeveer zou zijn voor de tubes, aangezien ik deze kosten in eerste instantie zelf voor moet schieten, gaf ze aan dat ze me dit helaas pas kon vertellen zodra ze besteld waren. Mocht het erg duur zijn, konden ze me altijd even bellen. Over mijn opmerking: "It couldn't be more than a 100 bucks, could it?" moest ze lachen. "You'll be amazed," was haar respons.

En amazed was ik inderdaad behoorlijk toen ik vandaag de tubes op ging halen. De (deze keer) meneer achter de balie, pakte mijn medicijnen bij elkaar en zei dat een van de tubes behoorlijk duur was. Ik ging er niet van uit dat het duurder was dan $100,-, aangezien ik had afgesproken dat er dan telefonisch contact opgenomen zou worden, dus rekende ik op een bedrag van $80,-, misschien $90,-. "This one is $513,-"
"Sorry?"
"This one costs $513,-....I don't know why they picked this one, there are a lot of other creams with the same ingredients, but much cheaper than this one. She probably wanted a brand."
"What?!?"

 Gelukkig was de andere voorgeschreven tube wel te betalen ($33,-) en hopen we dat deze crème haar van haar uitslag af zal helpen, anders krijgt dit verhaaltje nog een staartje... Die krijg ik er inmiddels ook behoorlijk van, moet ik zeggen.

Om mijn verbazing weg te werken, bij thuiskomst maar heerlijk koekjes gebakken. Gelukkig kunnen we er daarvan nog heeeeeeeeeel veel bakken voor $513,- ;)

Bye, bye rental Dodge, Hi, hi, Ford Explorer!

Joepieeeee! Na nog een ochtendje in de auto gespendeerd te hebben richting (en in) Oceanside (zo'n 30 minuten boven La Jolla), hadden we rond het middaguur de sleutels in handen van onze nieuwe Ford Explorer...
Het gevaarte waartegen ik al die tijd riep: "Weet je wat zo'n ding zuipt?!" "Weet je, hoe milieu-onbewust dat is?!" en: "Hoe ontzettend Amerikaans is dat wel niet?!" is ons nieuwe eigendom.... En ik moet eerlijk zeggen: "Hij is aweome! Met zijn 5 liter V8 motor, 4,8 meter in lengte en zijn 250 PK ;)"
 Uiteraard moet de praktijk nog uitwijzen of ons bijna 15 jaar oude monster ons de komende 5 maanden goed zal bedienen, maar we hebben goede hoop en zijn blij dat de last van een auto zoeken in ieder geval van onze schouders is.
Dus vanaf donderdag rijden we niet meer in 'onze' toch ook wel erg mooie Dodge rental:

Maar in onze eigen nieuwe Ford Explorer:

Na een ochtendje in de auto, vond ik dat we de middag wel wat leuker mochten spenderen (sorry voor Erik, die moest werken...), dus hebben we vanmiddag een bezoekje aan het Natural History museum gebracht. Dit was dubbel zo leuk, omdat je op de eerste dinsdag van de maand gratis toegang hebt tot verschillende musea.
Kyran en Caia vonden de dinosaurussen geweldig, maar ook de fossielen en opgezette en nagemaakte dieren deden het goed.

 

 

 

 

Maar favoriet in elk museum, blijven toch wel de dingen waar je aan mag komen, op mag zitten, aan mag trekken, aan mag draaien of door kan kijken...

Zelf werd ik erg blij van de chocolade tentoonstelling die er op dit moment in het museum is.

 

Toen mijn schatjes echter alleen nog maar konden klagen over honger (ook geen wonder met die heerlijke chocoladeluchten...), zijn we weer richting huis gegaan.

Eenmaal thuis wilde Kyran bijna niet meer uit de auto. Hij was de enige die hem nog niet had kunnen bewonderen, dus dat moest even uitgebreid gebeuren. Na het eten kwam dan ook de vraag of we "Ahhh, toe!" een boekje konden lezen achterin de nieuwe auto voor het slapen gaan... Dus dekentje erbij...

En nu oogjes dicht en snaveltjes toe.... Welterusten.

Just for the fun of it...

Helaas... Nog geen auto.... Maar wel leuke plaatjes...

Wat mensen al niet te koop aanbieden....;)

Not a lot of news under the sun ;)

Afgelopen weekend rustig aan gedaan... Helaas nog steeds geen geschikte auto gevonden, maar we houden hoop.... Om onze frustratie een beetje kwijt te raken, gisteren een heerlijk dagje op het strand gespendeerd, waar Caia niet meer bijkwam van de hoge golven. En vanavond nog maar een keertje Sushi... Just because we can.

The Cat in the frustrated hat

Hi there!

Inmiddels zit er alweer een maand op sinds we hier zijn aangekomen en: time flies when you're having fun.... Nu was afgelopen week niet alleen maar fun helaas. Zo zijn we erg veel tijd kwijt geweest met het zoeken naar een huisarts en het dubbele aantal uren met het zoeken naar een auto.

Startend met de eerste frustratie: een huisarts....
Caia heeft sinds de week na onze aankomst lichte (luier)uitslag. Niks ernstigs op zich, maar de uitslag gaat niet weg en wordt eigenlijk alleen maar erger. Tijd voor een huisartsbezoekje dus. Even 'The Yellow Pages' erop naslaan, huisarts zoeken en afspraak maken, dacht ik...
Al snel kwam ik er achter dat je hier voor zaken die kinderen betreffen niet naar een huisarts, maar naar een pediater gaat. Dit waren we al gewend vanuit Zwitserland, en dit was ons daar zeer goed bevallen, dus op zoek naar een pediater in de buurt en met aardige referenties (tegenwoordig is alles te vinden op internet). Ik kwam uiteindelijk op de volgende site terecht www.zocdoc.com. Hier kun je invullen naar wat voor soort arts je op zoek bent, waar deze in de buurt moet zitten en welke verzekeringen aansluiten bij welke artsen.... Daar komt het probleem. Caia en ik zijn namelijk gewoon onder onze Nederlandse ziektekosten verzekering (inclusief aanvullende reisverzekering) verzekerd. Ook voor mogelijke ziektekosten in Amerika. Deze Nederlandse verzekering komt uiteraard niet in het lijstje met Amerikaanse verzekeringen voor (goh, vreemd...), dus dat betekent: bellen. Zodra je de assistent aan de lijn krijgt en hebt verteld dat je een afspraak wilt maken en waarvoor, is de eerste vraag: "What insurance do you have?" Met als vervolg: "No, we do not accept international insurances."
Na zo een paar telefoontjes te hebben gepleegd, kwam ik eindelijk aan de lijn met een vrouw die mij niet direct vroeg naar mijn verzekering, maar die eerst een afspraak met mij maakte.... Ik kreeg goede hoop..... Maar helaas, ook hier kon de vraag niet uitblijven.... Grrrr.
Gelukkig accepteerde deze arts wel internationale verzekeringen, maar dan moest ik er wel zeker van zijn dat ik een PPO verzekering heb. "En als ik eerst zelf betaal en de verzekering betaalt het aan mij terug?" "Dat is mogelijk, maar dan moet ik wel rekening houden met een rekening van $350,- cash!" Pardon?
Nee, geen spelfout: $350,- voor een bezoekje van 10 minuten waarbij de arts mij een zalfje voorschrijft voor luieruitslag!
Hierna heb ik ten einde raad naar onze Nederlandse verzekering gebeld. Deze stuurden mij vervolgens naar de alarmcentrale, deze stuurden me door naar de Canadese centrale, die mij vervolgens weer terugstuurden naar de Nederlandse alarmcentrale..... Na 2 dagen proberen dit geregeld te krijgen (aangezien ik voor het eerste Nederlandse nummer ook rekening moest houden met het tijdverschil), kreeg ik een meneer aan de lijn die nu bezig gaat met het aanleggen van een nieuw dossier voor ons, zodat de kosten gewoon vergoed worden (dank, meneer). "En dat voor zo iets onbenulligs," zei de man mij, waarop mijn antwoord was: "Meneer, ik ben zoooo blij dat het voor zoiets onbenulligs is!" Micheal Moore heeft er al een mooie documentaire over gemaakt (klik hier om hem echt te kijken), maar dat het zo erg zou zijn.... Het verklaart wel de angst voor ziekten.

Gelukkig kunnen we nog wel zandtaartjes maken :)

Dan onze volgende frustratie (ik moet zeggen vooral die van Erik, aangezien hij er een halve week vrij voor heeft genomen): auto's.... Als je genoeg hebt van onze frustraties, skip dan gerust naar het vrolijker gedeelte van deze blog, na de volgende alinea...

Het zoeken naar een redelijke tweedehands auto, is in Nederland al niet heel gemakkelijk, maar hier lijkt het nog wel dubbel zo moeilijk. Ook hier kun je kiezen tussen dealers (die twee keer de prijs vragen van wat de auto waard is) en particulieren (die je o.a. kunt zoeken via Craigslist, de Amerikaanse marktplaats). Al snel waren we uitgekeken op de eerste categorie (door bovengenoemde reden), maar toen we via Craigslist uitkwamen bij een niet al te oude Jaguar voor $3000,-  besloten we toch bij deze dealer te kijken.
Na een proefritje door Erik, een kijkje samen met 2 erg moeie kindjes en daarna nog een proefritje door Sandra, was ik overtuigd (Erik al eerder): dit was een leuke auto. Terwijl ik de onderhandeling aanging met de verkoper, kwamen we uiteraard op de prijs. "Dus als ik $3000,- betaal, dan wordt de voorruit ook gerepareerd." Waarop de verkoper reageert met: "$3000,-??? Deze auto is $6000,- Sorry, dan heb ik de advertentie verkeerd geplaatst." Je begrijpt: de onderhandeling was snel afgelopen.
De overige auto's waar Erik is geweest, waren of totale rammelbakken die er niet meer uitzagen of ze zagen er nog wel redelijk uit, maar er mankeerde iets aan de motor o.i.d.
Nadat Erik vandaag zijn maximale frustratiepunt had bereikt (nadat hij 1,5 uur vrijdag middag file had gereden, daar aankwam en de man telefonisch liet weten dat de auto al verkocht was), hebben we besloten morgen nog 1 auto te bekijken en anders in onderhandeling te gaan met de man waar we vanmiddag een Volvo s80 uit 2001 hebben gekeken... Niet de mooiste auto (ook deze is redelijk gebruikt), maar in ieder geval een auto, die we niet hoeven te huren....

Dan de fun-things in life. Kyran had vandaag een speciale dr. Suess dag op school. In de nieuwsbrief werd aangegeven dat de kinderen verkleed mochten komen als hun favoriete dr. Seuss personage en dat we creatief mochten zijn.
Aangezien wij vroeger avonden zijn voorgelezen uit 'Groene eieren met ham' en het 'Slaapboek van dr. Seuss' (Ik ben Sam. Ik ben Sam uit Amsterdam. Dat gesam, dat gesam, ik houd niet van dat gezwam. Wil je eieren van Sam? Groene eieren met ham.... Ik kan ze dromen ;), heb ik dit aanbod met beide handen aangegrepen. Kyran vond 'The cat in the hat' een goed idee, dus ik aan de knutsel. 's Morgens vroeg op om nog wat schmink aan te brengen en daar ging onze trotse Cat.

 
Op school was hij het middelpunt van de aandacht, zeker omdat er niemand anders uit zijn klas verkleed was. Gelukkig leidde dit na een aantal: "Wow, the cat in the hat!" alleen tot trotse gevoelens en niet tot ongemakkelijkheid.

Daarnaast hebben we van de week heerlijke Sushi gemaakt met vis uit mijn nieuwe favoriete Sushi-winkel en blijft de zon nog even heerlijk schijnen, dus frustraties worden gelukkig ook weer opzij gezet...