Update...

Lieve allemaal,

Uiteraard zaten jullie allemaal met smart te wachten op de volgende update van onze blog ;).
Ik weet niet of het de kindjes zijn die om 6.00 uur naast ons bed staan, de vele nieuwe indrukken of het feit dat ik 's nachts mijn eigen bedje toch wel een beetje mis, maar de afgelopen week gingen bij mij 's avonds zo rond achten de luikjes toch weer dicht...

Vandaar niet mijn gebruikelijke om-de-dag-update.

Nu moet ik heel eerlijk zeggen dat we de afgelopen week niet heel veel bijzondere dingen hebben meegemaakt (beetje raar om te zeggen in deze toch wel bijzondere situatie), dus daarom een update van ons dagelijks leventje.

Als eerste onze kanjer Kyran. Hij begint nu na 2 weken (met een break van 4 dagen, i.v.b.m. President's Day) zijn draai een beetje te vinden. Gisteren kwam de juf de klas uit met een luid: "No more tears, today!", wat mijn moederhart goed deed. Vandaag toch weer een paar van die 'tears', maar gelukkig waren dit er niet zo veel meer. Hij begrijpt steeds meer van het Engels en ook is hij heel blij dat hij al vriendjes heeft gemaakt. Het is erg leuk om weer kennis te maken met mensen van over de hele wereld. Zo is Kyran bevriend geraakt met de Japanse Max; en heb ik inmiddels gesproken met Franse, Duitse, Braziliaanse en Israëlische ouders.

Ook geen onbelangrijk nieuws is dat Erik is geslaagd voor zijn Amerikaanse theorie-examen voor zijn Californische rijbewijs. Dit rijbewijs hebben we nodig om een auto-verzekering af te sluiten, wat we weer nodig hebben om een auto te kunnen kopen (een auto huren of leasen is qua kosten geen optie meer...)
Wat mij heel blij heeft gemaakt deze week is dat ik, als vrouw van...toch geen examen hoef te doen om verzekerd te zijn en gewoon mijn Nederlandse rijbewijs mag behouden.
Nu zijn we dus hard op zoek naar een 'nieuwe' auto en dat levert leuke zoek-resultaten op, zoals:

 of:



 Enfin, we hopen voor het einde van deze week geslaagd te zijn, aangezien we onze inmiddels derde huurauto deze zaterdag moeten retourneren.

Met onze kleine Caia gaat alles goed, ook al mist ze haar vriendjes uit Nederland wel heel erg. Zo worden in haar spel de nichtjes Kayleigh, Robin en Zoë om de beurt op bed gelegd, gaan ze vliegen of mogen ze mee-eten ("Nee, Lobin, wel luistelen.. (:?). En ook zij begint steeds meer Engels te verstaan en te spreken ("Ik kan ook Engels praten: "yes, yes, no, no." :)

Daarnaast hebben we veel geshopt de afgelopen week. We zijn vorige week met zijn allen naar de outlet in Carlsbad geweest, gisteren heb ik met Caia de Westfield Mall  bezocht (just hanging around at the mall....hihi) en vandaag zijn we naar Kobey's Swap Meet geweest.

 
Eigenlijk hoopten we her en der wat tweedehands of niet al te duur speelgoed op de kop te tikken (aangezien we ook niet alles mee terug kunnen nemen), maar helaas is dat moeilijk te vinden. In de tweedehands winkel waar ik kwam en waar ik vroeg naar speelgoed, vertelde de verkoper mij dat de meeste tweedehands winkels geen speelgoed verkopen, omdat het regelmatig niet meer helemaal heel is. Wanneer een kind dan bijvoorbeeld een oogje inslikt wordt er vaak een rechtszaak aangespannen, wat de verkoop van tweedehands speelgoed tegen houdt...

Op Kobey's swap meet ("Joepie!" dacht ik, "een vlooienmarkt!") vielen niet alleen de producten tegen, maar ook de prijzen die er voor gevraagd werden (35 dollar voor een oud en vergeeld My Little Pony-huis, vond ik iets aan de hoge kant), dus we doen het voorlopig met het speelgoed wat we hebben en uiteraard met heerlijk buiten spelen.

  
 Verder lopen we tegen grappige/gekke/bijzondere dingen aan zoals:
- een ritje met de bus, waarbij je in de bus gepast moet betalen... "Uhhh, Oops, sorry, I've only got $1,75" Terwijl het ritje $2,25 moest kosten. "O, that's ok, miss. Where are from....?
- de oplettendheid van mensen... Ik zit samen met Caia bij de bushalte. Zonder het te merken is mijn Labello uit mijn jaszak gevallen. Een man die aan de overkant van de straat in zijn auto voor het stoplicht staat te wachten, draait zijn raam open: "Sorry, miss, I think you dropped something!"
- de angst voor ziekten.... Ik wil graag als volunteer gaan werken op Kyrans school en loop naar 'The office' om te vragen wat ik daarvoor moet doen. "Ok, then you have to fill in this form (gelukkig maar 1 dit keer), and we need you to get tested for TBC.... (in het kantoor, waar ze me ongetwijfeld wederom zullen vragen of ik geen griepprik wil)        

Het weekend staat voor de deur, dus we zullen er weer lekker op uit gaan en als de vermoeidheid niet toeslaat overmorgen weer een update!

 

Happy birthday Auntie Gayrlan

Lieve (tante) Gayrlan,

Van harte gefeliciteerd met je alweer 19e verjaardag! Dat er nog maar heel veel mogen volgen!

Dikke kussen van ons!

Swimming with seals

Gisteren een bezoekje gebracht aan The Children's pool. Deze stond hoog bovenaan mijn 'to do in San Diego list' en het was ook echt super!
In de folders was te lezen dat het hier op bepaalde momenten (voornamelijk met laagtij) vol ligt met zeeleeuwen. Op het moment dat we de parkeergarage uitkwamen, kwam de zalige vislucht ons al tegemoet :) en toen ik de eerste zeeleeuw naast de grot beneden in het vizier kregen, was mijn dag eigenlijk al gemaakt.

Een bocht verder werd mijn dag echter alleen maar beter. Op de rotsen beneden ons lagen er namelijk naast een hele groep pelikanen, ook een honderdtal zeeleeuwen te zonnen!

Naast de zeeleeuwenrots vonden we een strandje waar we heerlijk konden vertoeven

 

Het water was nog wel koud, maar dat weerhield Kyran er niet van om met zijn zelfgemaakte visnet (van een stok en een plastic zak... We zullen binnenkort maar op zoek gaan naar een leuk klein netje...)  'vissen te vangen' voor de zeeleeuwen. Het wegrennen voor de golven en het beklimmen van de rotsen waren Caia's favoriete bezigheden. 

En wij genoten op onze beurt van onze kinderen, de anemonen, heremietkreeftjes, de aalscholvers, de zeeleeuwen en de pelikanen. Dit is zeker een plek waar we nog een keer zullen komen om de zee in te duiken en de zeeleeuwen wellicht van nog dichterbij te bekijken! Awesome!

Kindergarten and play-grounds

Vrijdag 14-02-2013

De afgelopen week erg druk geweest met Kyrans school. Het is toch wel een beetje wennen voor onze vent, dus daarom ben ik afgelopen week ook wat vaker op school geweest om Kyran een beetje te ondersteunen. Deze mogelijkheid wordt ook geboden, dus daarom heb ik er maar gebruik van gemaakt. Ook wel interessant om kennis te maken met het Amerikaanse onderwijssysteem. Zo is Kindergarten hier toch even wat anders dan de kleuterklas bij ons. De nadruk wordt hier erg gelegd op de Engelse taal. Dit moet ook wel met de grote populatie anderstaligen, maar niet alleen op gesproken taal en woordenschat ligt de nadruk. Ook leren de kinderen hier in kindergarten lezen en schrijven. Waar de kinderen in Nederland nog bezig zijn met beginnende geletterdheid, lezen de kinderen hier boekjes en schrijven ze zinnen. Het werk bestaat uit werkbladen: lezen, schrijven, kleuren, knippen en plakken. Daarnaast is er weinig afwisselend ontwikkelingsmateriaal. De kinderen gaan tijdens het 'centre moment' (vergelijkbaar met ons keuze moment) naar hun eigen 'centre'. Deze centres bestaan uit: boekjes lezen, puzzelen, stempelen, tekenen/schrijven en computeren. Een bouwhoek of huishoek hebben ze hier nog niet van gehoord. Computers worden hier veel gebruikt: Kyrans klas telt er wel 6 (voor de niet leerkrachten onder ons: mijn en Kyrans klas in Nl. tellen er beide 2). De kinderen gaan 1 keer per week naar de library. Deze is behoorlijk riant, dus keuze genoeg!  De klaslokalen in Kyrans school zijn open en lopen door in elkaar, waardoor kinderen gemakkelijk gemengd kunnen worden met andere groepen, maar waardoor je ook veel overlast hebt van het geluid uit de andere groepen. De klaslokalen hebben geen ramen, wat mij wel een beetje benauwde.
De school start om 7.40, voor de kinderen die op school willen ontbijten om 7.20 en eindigt om 14.00. De meeste kinderen kopen hun lunch op school. Omdat Kyran de eerste dag een beetje teleurgesteld was over zijn meegebrachte boterhammetje, besloten we hem vanaf dag twee ook op te geven voor schoollunch, maar na 2 keer een hamburger en chocomel als lunch, weten we nog niet zeker hoe lang we hier mee door zullen gaan (ook al vond Kyran dit heeelemaaal niet erg).

Afgelopen woensdag werd er een bijeenkomst georganiseerd door de commissie die het lesprogramma voor de meertalige kinderen in de gaten houdt. Erg leuk, zeker omdat de hoofdverantwoordelijke voor dit programma aanwezig was en een korte lezing gaf over de manier waarop de Engelse lessen worden aangeboden. Tijdens de bijeenkomst werd ik direct uitgenodigd om Holland te presenteren tijdens 'The International day' die eind mei (of was het maart??) gehouden wordt, dus ook ik kom mijn tijd wel door.

Gisteren had Kyran een beetje een moeilijke dag met veel tranen. Met veel pijn in mijn moederhart heb ik hem (nadat ik er al 2,5 uur bij was gebleven) toch achtergelaten (terwijl hij eigenlijk naar huis wilde). Toen ik hem om 14.00 kwam halen, kwam hij gelukkig blij de klas uit met een grote enveloppe vol met snoep en 'Valentine gifts'! Dit deed ons beide weer goed.

 Tussen de bedrijven door proberen we lekker veel verschillende speeltuinen te bezoeken... Waarom steeds naar dezelfde speeltuin gaan als je er zo'n 100 op andere mooie plekken 'in de buurt' hebt. Vooral de speeltuinen op het strand worden favoriet. Afgelopen dinsdag heb ik samen met Caia in Mission Bay Park gespendeerd.

En omdat Kyran vandaag een vrije dag had, zijn we met zijn drieën naar Crown Point (ook in Mission Bay) geweest. Het was warmer dan gedacht, dus de kleren gingen al snel uit. Niks meegenomen (geen handdoeken/zwemkleding of zonnebrandcrème), dus vermoeid, maar voldaan kwamen onze kindjes met nat ondergoed en licht verbrand na een paar uurtjes weer thuis.

      

Zeg nou zelf: er zijn toch slechtere 'schommeluitzichten te bedenken' :)

This is America!

 




De ongelovigen

vs 'het protest'.

The big trucks (denk: Ohhh, look it's a giant Suzuki...alleen dan geen Suzuki ;)

vs. The yellow cab.

En uiteraard is Amerika ook het land van de Jumping cheerleaders!

Yahoooo!

You gotta love it ;)

So proud!

Maandag 11-02-2013

En daar kwam onze stoere vent na zijn eerste dag op Doyle elementary de klas uit....

 Vanmorgen was uiteraard nog een beetje onwennig en spannend. Helaas was de 'echte juf' van de groep vandaag ziek en was er een invalster die niet zo heel goed wist hoe de klas werkte, wat het wennen nog net iets moeilijker maakte (vooral voor mama ;). Wel vond deze invalster het prima als ik wat langer in de klas bleef om mijn zoon te begeleiden. Vlak voordat de kinderen gingen staan om met zijn allen de 'American code of honour' op te zeggen (zie voor een voorbeeld: Code of honour, na ongeveer 1 minuut), barstte Kyran toch in tranen uit. Gelukkig (ook voor mama) kon ik er zelf voor zorgen dat hij aan het werk ging en dat een ander meisje uit de groep hem op sleeptouw nam, waardoor ik er, na ongeveer een half uur, met een redelijk gerust hart vandoor kon gaan. Toen ik een uurtje later terug kwam om Kyrans lunch te brengen, ging het aardig goed met ons manneke. Hij had nog even een moeilijk momentje gehad, maar doordat de andere kinderen hem meteen hielpen, was dit al snel over.
Toen ik hem om 14.00 kwam ophalen, en hem vroeg hoe het geweest was, was het antwoord: "Leuk en ik heb ook al vriendjes. Ik weet nog niet hoe ze heten."
Ik heb goede hoop dat onze kanjer over een aantal weekjes een redelijk woordje over de grens spreekt. En ook dat ik iets meer te weten ben gekomen over de lesmethoden die ze hier gebruiken, onder andere voor ZML-leeringen, want uiteraard werd mijn aandacht (als enthousiaste vak-idool zijnde) ook daar door getrokken vandaag.

Balboa park

Afgelopen vrijdag een redelijk 'normale' dag met als hoogtepunt een bezoekje aan het health centre waar we voor Kyran een vaccinatie tegen HepB moesten halen. Als hij deze vaccinatie niet heeft gehad, mag hij namelijk morgen niet op school beginnen... regeltjes, regeltjes...
Bij binnenkomst moest ik bij een strenge mevrouw in uniform mijn rugtas inleveren en moesten we door een metaal detector poortje om te kijken of ik echt geen wapens onder Caia's kleren had gestopt ;), alvorens we het gebouw echt binnen mochten. Gelukkig regende het binnen geen bommen, maar viel Kyrans tweede tand er in de wachtkamer vanzelf uit.

Vol trots ging onze stoere man zijn prik tegemoet. Na de vraag of onze zoon echt geen vaccinatie tegen waterpokken of de griep hoefde, ging Kyran met twee gaten rijker weer naar buiten.

Zaterdag 09-02-2013 en zondag 10-02-2013 of op zijn Amerikaans 02-09-2013 en 02-10-2013.

Vandaag stond het Balboa park op het programma. We waren van plan om eerst een museum te bezoeken voordat we een kijkje zouden gaan nemen in 'Little Italy' om de carnavalsoptocht te bekijken.
Het Balboa Park alleen was al een attractie op zich. Het is een uitgestrekt park wat huisvesting biedt aan zo'n 20-tal musea en waarbinnen veel te beleven valt.

In het park stonden verschillende stands, waaronder de San Diego Bird Resque. En wat is er nou leuker dan een mooie vogel op je hoofd?

Caia dacht daar anders over en wilde ook nog graag een vlinder op haar gezicht.
Tegen de tijd dat we het park doorgelopen waren en Caia zich prachtig had laten schminken, werd het al redelijk tijd voor de optocht.

De 'optocht' waar we voor kwamen, was stiekem eigenlijk geen optocht, maar een Italiaanse markt, waar een aantal gemaskerde mensen rondliep, maar was toch wel leuk om even te bezichtigen.

Caia, die eigenlijk op zoek was naar tante Linda en tante Gerda (omdat we daarmee vorig jaar naar de optocht zijn wezen kijken...dat ze het nog weet !), was toch wel erg gecharmeerd van de verklede danseres en van de mensen op stelten. En iedereen was op hun beurt gecharmeerd van onze kleine 'bella bionda'.
Na een kiekje voor tante met onze toekomstige Ferrari en een heerlijk Italiaans maal, reden we voldaan, met twee slapende kindjes op de achterbank, terug naar huis.

Zondag 10-02-2013
Omdat we vandaag nog wat huiselijke zaken moesten doen, maar er daarna (ondanks het wat mindere weer) toch nog even uit wilden, besloten we vanmorgen terug te gaan naar het Balboa park en deze keer echt een museum te bezoeken. Het werd (zou men dit kunnen raden met mijn man als natuurkundige ;) het Science museum.

 
 Kyran en Caia konden zich in het museum, wat erg veel overeenkomsten heeft met het Amsterdamse Nemo, volledig uitleven met allerhande wetenschappelijke zaken. Vooral de geluidsschotels (waarmee je van de ene kant naar de andere kant kon communiceren) en het kinder speel gedeelte vielen erg in de smaak.

En toen Kyran na het bezoekje ook nog echte haaientanden mocht kopen van zijn centjes van de tandenfee en Caia als souveniertje kleverige bellenblaas kreeg, was de dag weer helemaal volmaakt.