De ongelovigen
vs 'het protest'.
The big trucks (denk: Ohhh, look it's a giant Suzuki...alleen dan geen Suzuki ;)
vs. The yellow cab.
Yahoooo!
You gotta love it ;)
dinsdag 12 februari 2013
This is America!
De ongelovigen
The big trucks (denk: Ohhh, look it's a giant Suzuki...alleen dan geen Suzuki ;)
maandag 11 februari 2013
So proud!
Maandag 11-02-2013
En daar kwam onze stoere vent na zijn eerste dag op Doyle elementary de klas uit....
Vanmorgen was uiteraard nog een beetje onwennig en spannend. Helaas was de 'echte juf' van de groep vandaag ziek en was er een invalster die niet zo heel goed wist hoe de klas werkte, wat het wennen nog net iets moeilijker maakte (vooral voor mama ;). Wel vond deze invalster het prima als ik wat langer in de klas bleef om mijn zoon te begeleiden. Vlak voordat de kinderen gingen staan om met zijn allen de 'American code of honour' op te zeggen (zie voor een voorbeeld: Code of honour, na ongeveer 1 minuut), barstte Kyran toch in tranen uit. Gelukkig (ook voor mama) kon ik er zelf voor zorgen dat hij aan het werk ging en dat een ander meisje uit de groep hem op sleeptouw nam, waardoor ik er, na ongeveer een half uur, met een redelijk gerust hart vandoor kon gaan. Toen ik een uurtje later terug kwam om Kyrans lunch te brengen, ging het aardig goed met ons manneke. Hij had nog even een moeilijk momentje gehad, maar doordat de andere kinderen hem meteen hielpen, was dit al snel over.
Toen ik hem om 14.00 kwam ophalen, en hem vroeg hoe het geweest was, was het antwoord: "Leuk en ik heb ook al vriendjes. Ik weet nog niet hoe ze heten."
Ik heb goede hoop dat onze kanjer over een aantal weekjes een redelijk woordje over de grens spreekt. En ook dat ik iets meer te weten ben gekomen over de lesmethoden die ze hier gebruiken, onder andere voor ZML-leeringen, want uiteraard werd mijn aandacht (als enthousiaste vak-idool zijnde) ook daar door getrokken vandaag.
En daar kwam onze stoere vent na zijn eerste dag op Doyle elementary de klas uit....
Toen ik hem om 14.00 kwam ophalen, en hem vroeg hoe het geweest was, was het antwoord: "Leuk en ik heb ook al vriendjes. Ik weet nog niet hoe ze heten."
Ik heb goede hoop dat onze kanjer over een aantal weekjes een redelijk woordje over de grens spreekt. En ook dat ik iets meer te weten ben gekomen over de lesmethoden die ze hier gebruiken, onder andere voor ZML-leeringen, want uiteraard werd mijn aandacht (als enthousiaste vak-idool zijnde) ook daar door getrokken vandaag.
zondag 10 februari 2013
Balboa park
Afgelopen vrijdag een redelijk 'normale' dag met als hoogtepunt een bezoekje aan het health centre waar we voor Kyran een vaccinatie tegen HepB moesten halen. Als hij deze vaccinatie niet heeft gehad, mag hij namelijk morgen niet op school beginnen... regeltjes, regeltjes...
Bij binnenkomst moest ik bij een strenge mevrouw in uniform mijn rugtas inleveren en moesten we door een metaal detector poortje om te kijken of ik echt geen wapens onder Caia's kleren had gestopt ;), alvorens we het gebouw echt binnen mochten. Gelukkig regende het binnen geen bommen, maar viel Kyrans tweede tand er in de wachtkamer vanzelf uit.
Vol trots ging onze stoere man zijn prik tegemoet. Na de vraag of onze zoon echt geen vaccinatie tegen waterpokken of de griep hoefde, ging Kyran met twee gaten rijker weer naar buiten.
Zaterdag 09-02-2013 en zondag 10-02-2013 of op zijn Amerikaans 02-09-2013 en 02-10-2013.
Vandaag stond het Balboa park op het programma. We waren van plan om eerst een museum te bezoeken voordat we een kijkje zouden gaan nemen in 'Little Italy' om de carnavalsoptocht te bekijken.
Het Balboa Park alleen was al een attractie op zich. Het is een uitgestrekt park wat huisvesting biedt aan zo'n 20-tal musea en waarbinnen veel te beleven valt.
In het park stonden verschillende stands, waaronder de San Diego Bird Resque. En wat is er nou leuker dan een mooie vogel op je hoofd?
Caia dacht daar anders over en wilde ook nog graag een vlinder op haar gezicht.
Tegen de tijd dat we het park doorgelopen waren en Caia zich prachtig had laten schminken, werd het al redelijk tijd voor de optocht.
De 'optocht' waar we voor kwamen, was stiekem eigenlijk geen optocht, maar een Italiaanse markt, waar een aantal gemaskerde mensen rondliep, maar was toch wel leuk om even te bezichtigen.
Caia, die eigenlijk op zoek was naar tante Linda en tante Gerda (omdat we daarmee vorig jaar naar de optocht zijn wezen kijken...dat ze het nog weet !), was toch wel erg gecharmeerd van de verklede danseres en van de mensen op stelten. En iedereen was op hun beurt gecharmeerd van onze kleine 'bella bionda'.
Na een kiekje voor tante met onze toekomstige Ferrari en een heerlijk Italiaans maal, reden we voldaan, met twee slapende kindjes op de achterbank, terug naar huis.
Zondag 10-02-2013
Omdat we vandaag nog wat huiselijke zaken moesten doen, maar er daarna (ondanks het wat mindere weer) toch nog even uit wilden, besloten we vanmorgen terug te gaan naar het Balboa park en deze keer echt een museum te bezoeken. Het werd (zou men dit kunnen raden met mijn man als natuurkundige ;) het Science museum.
Kyran en Caia konden zich in het museum, wat erg veel overeenkomsten heeft met het Amsterdamse Nemo, volledig uitleven met allerhande wetenschappelijke zaken. Vooral de geluidsschotels (waarmee je van de ene kant naar de andere kant kon communiceren) en het kinder speel gedeelte vielen erg in de smaak.
En toen Kyran na het bezoekje ook nog echte haaientanden mocht kopen van zijn centjes van de tandenfee en Caia als souveniertje kleverige bellenblaas kreeg, was de dag weer helemaal volmaakt.
Bij binnenkomst moest ik bij een strenge mevrouw in uniform mijn rugtas inleveren en moesten we door een metaal detector poortje om te kijken of ik echt geen wapens onder Caia's kleren had gestopt ;), alvorens we het gebouw echt binnen mochten. Gelukkig regende het binnen geen bommen, maar viel Kyrans tweede tand er in de wachtkamer vanzelf uit.
Zaterdag 09-02-2013 en zondag 10-02-2013 of op zijn Amerikaans 02-09-2013 en 02-10-2013.
Vandaag stond het Balboa park op het programma. We waren van plan om eerst een museum te bezoeken voordat we een kijkje zouden gaan nemen in 'Little Italy' om de carnavalsoptocht te bekijken.
Het Balboa Park alleen was al een attractie op zich. Het is een uitgestrekt park wat huisvesting biedt aan zo'n 20-tal musea en waarbinnen veel te beleven valt.
In het park stonden verschillende stands, waaronder de San Diego Bird Resque. En wat is er nou leuker dan een mooie vogel op je hoofd?
Caia dacht daar anders over en wilde ook nog graag een vlinder op haar gezicht.
Tegen de tijd dat we het park doorgelopen waren en Caia zich prachtig had laten schminken, werd het al redelijk tijd voor de optocht.
De 'optocht' waar we voor kwamen, was stiekem eigenlijk geen optocht, maar een Italiaanse markt, waar een aantal gemaskerde mensen rondliep, maar was toch wel leuk om even te bezichtigen.
Caia, die eigenlijk op zoek was naar tante Linda en tante Gerda (omdat we daarmee vorig jaar naar de optocht zijn wezen kijken...dat ze het nog weet !), was toch wel erg gecharmeerd van de verklede danseres en van de mensen op stelten. En iedereen was op hun beurt gecharmeerd van onze kleine 'bella bionda'.
Na een kiekje voor tante met onze toekomstige Ferrari en een heerlijk Italiaans maal, reden we voldaan, met twee slapende kindjes op de achterbank, terug naar huis.
Zondag 10-02-2013
Omdat we vandaag nog wat huiselijke zaken moesten doen, maar er daarna (ondanks het wat mindere weer) toch nog even uit wilden, besloten we vanmorgen terug te gaan naar het Balboa park en deze keer echt een museum te bezoeken. Het werd (zou men dit kunnen raden met mijn man als natuurkundige ;) het Science museum.
Kyran en Caia konden zich in het museum, wat erg veel overeenkomsten heeft met het Amsterdamse Nemo, volledig uitleven met allerhande wetenschappelijke zaken. Vooral de geluidsschotels (waarmee je van de ene kant naar de andere kant kon communiceren) en het kinder speel gedeelte vielen erg in de smaak.
En toen Kyran na het bezoekje ook nog echte haaientanden mocht kopen van zijn centjes van de tandenfee en Caia als souveniertje kleverige bellenblaas kreeg, was de dag weer helemaal volmaakt.
vrijdag 8 februari 2013
Erik @ Work
Een van de redenen om naar San Diego te gaan is natuurlijk omdat het hier gewoon surfachtig cool is, Dude.
Maar naast uitjes naar het strand, aquarium, legoland, disneyland etc. etc. zijn we hier eigenlijk omdat ik gewoon heel hard moet werken. Mijn eerste week op de University of California, San Diego zit er bijna op en hieronder volgt een kleine beschrijving van het resultaat.
Ik heb nog niet heel veel kunnen doen, want Amerika is een land van papierwerk. Als je dacht dat de Nederlandse belastingdienst het mis had met de slogan 'leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker'; think again. Hier moet je een W-2 invullen tenzij je een J-1 bent want dan moet je een I-7094 en Nz1489 invullen. Mocht je naast salaris ook benefits krijgen, vergeet dan niet om ook een D204 en een I-748 in te vullen (ja hiero, dank U). Tot slot, als U een per diem krijgt (ja....?), vul dan AUB ook nog een F-204 en D306 in. Oh, OK....
En dat is alleen de belasting. Je moet hier binnen 10 dagen een Californisch rijbewijs aanvragen. Daarvoor heb je een auto en verzekering nodig (serieus: je moet een rijexamen doen en je eigen, verzekerde auto meebrengen). Om een verzekering af te sluiten heb je wel een social security nummer (SSN) nodig. Deze kun je pas aanvragen 10 (!) dagen nadat je bent aangekomen in de US en dan duurt het twee weken voordat je hem daadwerkelijk hebt (hoe bedoel je Catch 22). Vandaag heb ik 2 uur in een kantoor gezeten zodat ik vragen kon beantwoorden die mij een SSN gaan bezorgen. Daarna 1 uur om GWL over te sluiten. 30 minuten om een bankrekening te openen. En zo nog wat dingen. Vandaag heb ik niet gewerkt.
Gelukkig heb ik woensdag 2.5 uur naar een mevrouw kunnen luisteren die helemaal uitlegde hoe ik dit allemaal moest doen.
Ok, genoeg gezeurd: eigenlijk heb ik een super week gehad. Ik ben maandag begonnen: een sleutel van mijn kantoor gehaald, de dame van de loon administratie misselijk gemaakt met de mededeling: 'Mijn situatie is veranderd; ik werk maar de helft van de tijd voor UCSD en de rest op een beurs', mijn laptop op 'het net' aangemeld enz. Aan het eind van de middag was er ook tijd voor het serieuzere werk en ben ik het lab ingedoken (de website van onze groep is hier) om te kijken wat daar gebeurde. Ik kwam al snel aan de praat met ene Alec McCleod (highlander, maar dan iets minder goed gebouwd...inside joke, nevermind). Toen hij hoorde dat ik bepaalde materialen had meegenomen werd hij helemaal enthousiast. De apparatuur die ik wil gebruiken is behoorlijk overbooked (met andere woorden: tot april is die apparatuur bezet omdat iedereen in de groep het wil gebruiken). Alec regelde met Siyuan dat we de volgende dag dit systeem toch konden gebruiken.
Dus, op dag 2 was ik al bezig om de experimenten te doen waar ik voor gekomen was. Helemaal cool. Voor diegene die niet in de details geïnteresseerd zijn: skip this...
De techniek die we gebruiken heet atomic force microscopy (AFM). In het kort: een staafje heeft een bepaalde resonantie frequentie (denk stemvork: als je met een staafje metaal ergens tegen aan tikt maakt het een 'ping' geluid. De toon die het staafje maakt hangt af van de dikte, lengte en het materiaal waar het van gemaakt is). In AFM gebruik je een staafje (naald) waarvan je de resonantie frequentie kent en die breng je heel dicht in de buurt bij een materiaal dat je wilt onderzoeken. Doordat de naald een beetje blijft plakken aan dit materiaal verandert de resonantie frequentie en deze verandering meet je terwijl je de naald over het oppervlak beweegt. Hoe veel de naald blijft plakken hangt weer af van de eigenschappen van het materiaal en daar leer je dus iets over. Mijn allereerste plaatje zag er zo uit:
De donkere kleuren zijn diep, de lichte kleuren zijn hoog. Je ziet hier dus drie verschillende laagjes van een materiaal (van links naar rechts: hoog, lager hoogst) met daar bovenop kleine bultjes (de 'vlekjes'). Om een idee te krijgen: de breedte van dit hele plaatje is 1/20ste van de dikte van een haar. Het totale hoogte verschil 1/200ste daarvan.
Nu is de truc dat we niet alleen dit hoogteverschil meten. We schijnen ondertussen ook licht op de tip en het materiaal. Artist impression:
De naald en het te onderzoeken materiaal samen werken als een soort radiozender die samen een leuk programma uitzenden (kies hier je favoriete muziek, weergegeven in een rood wolkje). Dit uitgezonden radio signaal leggen we ook vast terwijl de naald rond beweegt. En dat ziet er heel anders uit:
(Dit plaatje en het eerste plaatje zijn tegelijk opgenomen!) Nu zien de bergjes er ineens als gaten uit en de stap van laag naar hoog als een fel oplichtende rand.
Nog interessanter: er lopen vage strepen bij de gaten weg. Uit deze twee plaatjes is nog veel meer informatie te halen....maar zover ben ik dus nog niet.
Waar komen die schuine vlekken vandaan? Geen idee. Waarom is het radio signaal heel sterk op de rand maar heel zwak op het hoogste punt (de donkere lijn rechts van de felle lijn)? Geen idee...Allemaal vragen die ik in de komende maanden hoop te beantwoorden.
Morgen begin ik met de echt interessante metingen: dan ga ik dit experiment nog een keer doen, maar dan met een CO2 laser. Dat is zo'n ding waarmee je echt gaten kan branden in een metalen plaat als je niet op past.
Als alles lukt zien we morgen dingen die nog geen mens ooit eerder heeft gezien.
Vanochtend zat ik in een kantoortje te wachten totdat ik geholpen werd door een mevrouw die mij een social security number kon geven. Op de televisie draaide continu een filmpje van Dr. Sprock (star trek) die vanaf de Enterprise alle Social security zaken via het internet deed ('to boldly go where no one has gone before').
Als morgen alles lukt dan ga ik 'boldly' waar nog niemand geweest is.
Groetjes uit SD,
E
Maar naast uitjes naar het strand, aquarium, legoland, disneyland etc. etc. zijn we hier eigenlijk omdat ik gewoon heel hard moet werken. Mijn eerste week op de University of California, San Diego zit er bijna op en hieronder volgt een kleine beschrijving van het resultaat.
Ik heb nog niet heel veel kunnen doen, want Amerika is een land van papierwerk. Als je dacht dat de Nederlandse belastingdienst het mis had met de slogan 'leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker'; think again. Hier moet je een W-2 invullen tenzij je een J-1 bent want dan moet je een I-7094 en Nz1489 invullen. Mocht je naast salaris ook benefits krijgen, vergeet dan niet om ook een D204 en een I-748 in te vullen (ja hiero, dank U). Tot slot, als U een per diem krijgt (ja....?), vul dan AUB ook nog een F-204 en D306 in. Oh, OK....
En dat is alleen de belasting. Je moet hier binnen 10 dagen een Californisch rijbewijs aanvragen. Daarvoor heb je een auto en verzekering nodig (serieus: je moet een rijexamen doen en je eigen, verzekerde auto meebrengen). Om een verzekering af te sluiten heb je wel een social security nummer (SSN) nodig. Deze kun je pas aanvragen 10 (!) dagen nadat je bent aangekomen in de US en dan duurt het twee weken voordat je hem daadwerkelijk hebt (hoe bedoel je Catch 22). Vandaag heb ik 2 uur in een kantoor gezeten zodat ik vragen kon beantwoorden die mij een SSN gaan bezorgen. Daarna 1 uur om GWL over te sluiten. 30 minuten om een bankrekening te openen. En zo nog wat dingen. Vandaag heb ik niet gewerkt.
Gelukkig heb ik woensdag 2.5 uur naar een mevrouw kunnen luisteren die helemaal uitlegde hoe ik dit allemaal moest doen.
Ok, genoeg gezeurd: eigenlijk heb ik een super week gehad. Ik ben maandag begonnen: een sleutel van mijn kantoor gehaald, de dame van de loon administratie misselijk gemaakt met de mededeling: 'Mijn situatie is veranderd; ik werk maar de helft van de tijd voor UCSD en de rest op een beurs', mijn laptop op 'het net' aangemeld enz. Aan het eind van de middag was er ook tijd voor het serieuzere werk en ben ik het lab ingedoken (de website van onze groep is hier) om te kijken wat daar gebeurde. Ik kwam al snel aan de praat met ene Alec McCleod (highlander, maar dan iets minder goed gebouwd...inside joke, nevermind). Toen hij hoorde dat ik bepaalde materialen had meegenomen werd hij helemaal enthousiast. De apparatuur die ik wil gebruiken is behoorlijk overbooked (met andere woorden: tot april is die apparatuur bezet omdat iedereen in de groep het wil gebruiken). Alec regelde met Siyuan dat we de volgende dag dit systeem toch konden gebruiken.
Dus, op dag 2 was ik al bezig om de experimenten te doen waar ik voor gekomen was. Helemaal cool. Voor diegene die niet in de details geïnteresseerd zijn: skip this...
De techniek die we gebruiken heet atomic force microscopy (AFM). In het kort: een staafje heeft een bepaalde resonantie frequentie (denk stemvork: als je met een staafje metaal ergens tegen aan tikt maakt het een 'ping' geluid. De toon die het staafje maakt hangt af van de dikte, lengte en het materiaal waar het van gemaakt is). In AFM gebruik je een staafje (naald) waarvan je de resonantie frequentie kent en die breng je heel dicht in de buurt bij een materiaal dat je wilt onderzoeken. Doordat de naald een beetje blijft plakken aan dit materiaal verandert de resonantie frequentie en deze verandering meet je terwijl je de naald over het oppervlak beweegt. Hoe veel de naald blijft plakken hangt weer af van de eigenschappen van het materiaal en daar leer je dus iets over. Mijn allereerste plaatje zag er zo uit:
Nu is de truc dat we niet alleen dit hoogteverschil meten. We schijnen ondertussen ook licht op de tip en het materiaal. Artist impression:
Nog interessanter: er lopen vage strepen bij de gaten weg. Uit deze twee plaatjes is nog veel meer informatie te halen....maar zover ben ik dus nog niet.
Waar komen die schuine vlekken vandaan? Geen idee. Waarom is het radio signaal heel sterk op de rand maar heel zwak op het hoogste punt (de donkere lijn rechts van de felle lijn)? Geen idee...Allemaal vragen die ik in de komende maanden hoop te beantwoorden.
Morgen begin ik met de echt interessante metingen: dan ga ik dit experiment nog een keer doen, maar dan met een CO2 laser. Dat is zo'n ding waarmee je echt gaten kan branden in een metalen plaat als je niet op past.
Als alles lukt zien we morgen dingen die nog geen mens ooit eerder heeft gezien.
Vanochtend zat ik in een kantoortje te wachten totdat ik geholpen werd door een mevrouw die mij een social security number kon geven. Op de televisie draaide continu een filmpje van Dr. Sprock (star trek) die vanaf de Enterprise alle Social security zaken via het internet deed ('to boldly go where no one has gone before').
Als morgen alles lukt dan ga ik 'boldly' waar nog niemand geweest is.
Groetjes uit SD,
E
woensdag 6 februari 2013
Birch aquarium
Afgelopen maandag en dinsdag waren 2 redelijk huiselijke dagen, waarin Erik is begonnen met werken en wij weer een beetje routine proberen te krijgen in de dagelijkse bezigheden. Ook zijn we lekker bezig geweest met aankleding maken voor de nog kale muren in ons nieuwe huisje.
Daarnaast zijn we nog even een kijkje wezen nemen op Kyrans nieuwe school. Aangezien de telefonische bereikbaarheid niet al te best was, besloten we dat dit een snellere manier was om informatie te vergaren.
Doyle elementary school is een grote basisschool met wel meer dan 800 leerlingen. Aangezien we in een vrij internationaal gebied van de stad wonen, heeft de school ook een internationaal karakter, dus Kyran zal zich niet de enige 'buitenlander' voelen. Wanneer je de school binnenkomt, moet je eerst door een groot hek en kom je op een binnenplaats waar de kinderen 's morgens verzamelen en waar ze ook samen lunchen. De lokalen komen ook allemaal uit op deze binnenplaats, maar zijn niet echt met elkaar verbonden, zoals we in Nederland gewend zijn. Wat wel erg leuk is, is dat de kleuterklassen slechts met kleine wanden van elkaar gescheiden zijn, waardoor de kinderen van deze klassen veel contact met elkaar hebben.
Nadat ik de mevrouw in het kantoor had uitgelegd dat we graag wilden dat Kyran bij hen op school geplaatst zou worden en of het mogelijk was om een rondleiding te krijgen, kreeg ik een stapeltje papier mee om in te vullen. "If you can fill this in and return this by tomorrow, he can start on Thursday." Aangezien het voor mijn gevoel toch wat snel ging allemaal, heb ik aangegeven dat maandag ook oké was. Gelukkig maar, want toen ik thuis kwam, kwam ik erachter dat het stapeltje papierwerk wel iets meer inhield dan 2 handtekeningen. Er is zelfs een medical examination nodig om onze zoon op school te krijgen en of we ook graag even langs de tandarts willen gaan voor een bewijs dat onze zoon een gezond gebit heeft...
Dus als onze zoon goedgekeurd wordt ;) zal onze kleine grote man a.s. maandag starten op Doyle.... We zijn benieuwd. Kyran heeft er in ieder geval veel zin in.
Woensdag 6-2-2013
Na 2 dagen huiselijkheid en de komende schoolweken in het vooruitzicht, vond ik dat we er vandaag nog wel een leuk dagje van mochten maken met zijn drieën. Zelf was ik op zoek geweest naar indoor play-grounds, aangezien het gisteren toch wat fris was (sorry voor de in de sneeuw zittende Nederlanders), maar Erik kwam met het leuke idee om naar Birch aquarium te gaan. Online kwam ik er achter dat je de hele maand februari met een gratis museumkaart, voor de helft van de prijs zo'n 50-tal musea mag bezoeken. Dus eerst een kaart ophalen bij Macy's om vervolgens naar Birch aquarium te rijden (klinkt lekker Amerikaans, toch ;). Het Birch aquarium is van de universiteit en wordt gebruikt voor onderzoek naar het leven in de oceaan, ook helpen ze mee met een speciaal programma om zeepaardjes te helpen overleven en is er een leuke tentoonstelling over energie. Kyran en Caia hebben een superdag gehad en daardoor ik ook uiteraard.
Toen Kyran de onderzeeër zag, was zijn eerste vraag: "Zullen we als ik jarig ben,ook met een echte onderzeeer gaan?"... Ach, ja, andere kinderen vragen Lego voor hun verjaardag....
In de aquaria waren veel verschillende soorten kwallen te vinden. Prachtig!
Daarnaast zijn we nog even een kijkje wezen nemen op Kyrans nieuwe school. Aangezien de telefonische bereikbaarheid niet al te best was, besloten we dat dit een snellere manier was om informatie te vergaren.
Doyle elementary school is een grote basisschool met wel meer dan 800 leerlingen. Aangezien we in een vrij internationaal gebied van de stad wonen, heeft de school ook een internationaal karakter, dus Kyran zal zich niet de enige 'buitenlander' voelen. Wanneer je de school binnenkomt, moet je eerst door een groot hek en kom je op een binnenplaats waar de kinderen 's morgens verzamelen en waar ze ook samen lunchen. De lokalen komen ook allemaal uit op deze binnenplaats, maar zijn niet echt met elkaar verbonden, zoals we in Nederland gewend zijn. Wat wel erg leuk is, is dat de kleuterklassen slechts met kleine wanden van elkaar gescheiden zijn, waardoor de kinderen van deze klassen veel contact met elkaar hebben.
Nadat ik de mevrouw in het kantoor had uitgelegd dat we graag wilden dat Kyran bij hen op school geplaatst zou worden en of het mogelijk was om een rondleiding te krijgen, kreeg ik een stapeltje papier mee om in te vullen. "If you can fill this in and return this by tomorrow, he can start on Thursday." Aangezien het voor mijn gevoel toch wat snel ging allemaal, heb ik aangegeven dat maandag ook oké was. Gelukkig maar, want toen ik thuis kwam, kwam ik erachter dat het stapeltje papierwerk wel iets meer inhield dan 2 handtekeningen. Er is zelfs een medical examination nodig om onze zoon op school te krijgen en of we ook graag even langs de tandarts willen gaan voor een bewijs dat onze zoon een gezond gebit heeft...
Dus als onze zoon goedgekeurd wordt ;) zal onze kleine grote man a.s. maandag starten op Doyle.... We zijn benieuwd. Kyran heeft er in ieder geval veel zin in.
Woensdag 6-2-2013
Na 2 dagen huiselijkheid en de komende schoolweken in het vooruitzicht, vond ik dat we er vandaag nog wel een leuk dagje van mochten maken met zijn drieën. Zelf was ik op zoek geweest naar indoor play-grounds, aangezien het gisteren toch wat fris was (sorry voor de in de sneeuw zittende Nederlanders), maar Erik kwam met het leuke idee om naar Birch aquarium te gaan. Online kwam ik er achter dat je de hele maand februari met een gratis museumkaart, voor de helft van de prijs zo'n 50-tal musea mag bezoeken. Dus eerst een kaart ophalen bij Macy's om vervolgens naar Birch aquarium te rijden (klinkt lekker Amerikaans, toch ;). Het Birch aquarium is van de universiteit en wordt gebruikt voor onderzoek naar het leven in de oceaan, ook helpen ze mee met een speciaal programma om zeepaardjes te helpen overleven en is er een leuke tentoonstelling over energie. Kyran en Caia hebben een superdag gehad en daardoor ik ook uiteraard.
Mijn leeuwtjes zijn zojuist veranderd in haaitjes ;)
Deze haai was toch wel het allercoolst !
En daarna lekker zelf aan de slag met water.
maandag 4 februari 2013
Picnicking and hiking
Zondag 3-2-2013
Na een beetje uitslapen, besloten we deze dag te gebruiken voor een lekkere picknick in de Californische natuur. Na een kijkje op google maps had Erik een mooi plekje gevonden niet ver bij ons vandaan. Tot nu toe had Erik alles gereden, dus dit was voor mij ook mijn eerste avontuur in onze huurauto, een automaat waar ik ooit één keer eerder in gereden heb, (weet je nog ons ritje in de Smart in Zwitseland, Gayrlan?) en met de Amerikaanse wegen. Gelukkig viel dit alleszins mee en kwamen we binnen een kwartier in het prachtige Mission trails regional park terecht.
Na een bezoekje aan het bezoekerscentrum / natuurmuseumpje (neem hier een kijkje in het visitor centrum), hadden we al snel een leuke plek om te picknicken.
Het pad wat we volgden, begon bij een dam en voerde ons over de rotsen langs een smal bergwatertje.
Kyran die had vernomen dat er bovenin de bergen dinosaurusbotten waren gevonden, wilde perse een berg beklimmen en deze uithakken. Gelukkig nam hij ook genoegen met een iets lager 'heuveltje' en was het uithakken van stenen ook een leuke bezigheid.
Het enige wild wat we onderweg tegen zijn gekomen (naast onze eigen leeuwen) waren slechts 2 hagedissen (waarvan Kyran een echte oranje keel hagedis heeft gezien ) en een adelaar of havik... Ach wellicht maar beter ook....
Een lekkere wandeling op onze eerste Sunday afternoon, alweer een week na onze aankomst hier.
Na een beetje uitslapen, besloten we deze dag te gebruiken voor een lekkere picknick in de Californische natuur. Na een kijkje op google maps had Erik een mooi plekje gevonden niet ver bij ons vandaan. Tot nu toe had Erik alles gereden, dus dit was voor mij ook mijn eerste avontuur in onze huurauto, een automaat waar ik ooit één keer eerder in gereden heb, (weet je nog ons ritje in de Smart in Zwitseland, Gayrlan?) en met de Amerikaanse wegen. Gelukkig viel dit alleszins mee en kwamen we binnen een kwartier in het prachtige Mission trails regional park terecht.
Niet alleen was dit een uitgelezen plek om te picknicken, ook konden we in dit gebied een leuke wandeling maken. Wel werden we gewaarschuwd daarbij op te letten voor de wilde dieren, die in dit gebied huis houden. Naast dat dit gebied fungeert als habitat van ratelslangen en wilde katten, zijn er in hier ook bergleeuwen gesignaleerd. En hoewel ik de enige Van Leeuwen in ons midden ben...
Het pad wat we volgden, begon bij een dam en voerde ons over de rotsen langs een smal bergwatertje.
Kyran die had vernomen dat er bovenin de bergen dinosaurusbotten waren gevonden, wilde perse een berg beklimmen en deze uithakken. Gelukkig nam hij ook genoegen met een iets lager 'heuveltje' en was het uithakken van stenen ook een leuke bezigheid.
Het enige wild wat we onderweg tegen zijn gekomen (naast onze eigen leeuwen) waren slechts 2 hagedissen (waarvan Kyran een echte oranje keel hagedis heeft gezien ) en een adelaar of havik... Ach wellicht maar beter ook....
Een lekkere wandeling op onze eerste Sunday afternoon, alweer een week na onze aankomst hier.
Abonneren op:
Posts (Atom)