Erik @ Work

Een van de redenen om naar San Diego te gaan is natuurlijk omdat het hier gewoon surfachtig cool is, Dude.

Maar naast uitjes naar het strand, aquarium, legoland, disneyland etc. etc. zijn we hier eigenlijk omdat ik gewoon heel hard moet werken. Mijn eerste week op de University of California, San Diego zit er bijna op en hieronder volgt een kleine beschrijving van het resultaat.

Ik heb nog niet heel veel kunnen doen, want Amerika is een land van papierwerk. Als je dacht dat de Nederlandse belastingdienst het mis had met de slogan 'leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker'; think again. Hier moet je een W-2 invullen tenzij je een J-1 bent want dan moet je een I-7094 en Nz1489 invullen. Mocht je naast salaris ook benefits krijgen, vergeet dan niet om ook een D204 en een I-748 in te vullen (ja hiero, dank U). Tot slot, als U een per diem krijgt (ja....?), vul dan AUB ook nog een F-204 en D306 in. Oh, OK....

En dat is alleen de belasting. Je moet hier binnen 10 dagen een Californisch rijbewijs aanvragen. Daarvoor heb je een auto en verzekering nodig (serieus: je moet een rijexamen doen en je eigen, verzekerde auto meebrengen). Om een verzekering af te sluiten heb je wel een social security nummer (SSN) nodig. Deze kun je pas aanvragen 10 (!) dagen nadat je bent aangekomen in de US en dan duurt het twee weken voordat je hem daadwerkelijk hebt (hoe bedoel je Catch 22). Vandaag heb ik 2 uur in een kantoor gezeten zodat ik vragen kon beantwoorden die mij een SSN gaan bezorgen. Daarna 1 uur om GWL over te sluiten. 30 minuten om een bankrekening te openen. En zo nog wat dingen. Vandaag heb ik niet gewerkt.
Gelukkig heb ik woensdag 2.5 uur naar een mevrouw kunnen luisteren die helemaal uitlegde hoe ik dit allemaal moest doen.

Ok, genoeg gezeurd: eigenlijk heb ik een super week gehad. Ik ben maandag begonnen: een sleutel van mijn kantoor gehaald, de dame van de loon administratie misselijk gemaakt met de mededeling: 'Mijn situatie is veranderd; ik werk maar de helft van de tijd voor UCSD en de rest op een beurs', mijn laptop op 'het net' aangemeld enz. Aan het eind van de middag was er ook tijd voor het serieuzere werk en ben ik het lab ingedoken (de website van onze groep is hier) om te kijken wat daar gebeurde. Ik kwam al snel aan de praat met ene Alec McCleod (highlander, maar dan iets minder goed gebouwd...inside joke, nevermind). Toen hij hoorde dat ik bepaalde materialen had meegenomen werd hij helemaal enthousiast. De apparatuur die ik wil gebruiken is behoorlijk overbooked (met andere woorden: tot april is die apparatuur bezet omdat iedereen in de groep het wil gebruiken). Alec regelde met Siyuan dat we de volgende dag dit systeem toch konden gebruiken.  

Dus, op dag 2 was ik al bezig om de experimenten te doen waar ik voor gekomen was. Helemaal cool. Voor diegene die niet in de details geïnteresseerd zijn: skip this...
De techniek die we gebruiken heet atomic force microscopy (AFM). In het kort: een staafje heeft een bepaalde resonantie frequentie (denk stemvork: als je met een staafje metaal ergens tegen aan tikt maakt het een 'ping' geluid. De toon die het staafje maakt hangt af van de dikte, lengte en het materiaal waar het van gemaakt is). In AFM gebruik je een staafje (naald) waarvan je de resonantie frequentie kent en die breng je heel dicht in de buurt bij een materiaal dat je wilt onderzoeken. Doordat de naald een beetje blijft plakken aan dit materiaal verandert de resonantie frequentie en deze verandering meet je terwijl je de naald over het oppervlak beweegt. Hoe veel de naald blijft plakken hangt weer af van de eigenschappen van het materiaal en daar leer je dus iets over. Mijn allereerste plaatje zag er zo uit:

De donkere kleuren zijn diep, de lichte kleuren zijn hoog. Je ziet hier dus drie verschillende laagjes van een materiaal (van links naar rechts: hoog, lager hoogst) met daar bovenop kleine bultjes (de 'vlekjes'). Om een idee te krijgen: de breedte van dit hele plaatje is 1/20ste van de dikte van een haar. Het totale hoogte verschil 1/200ste daarvan.
Nu is de truc dat we niet alleen dit hoogteverschil meten. We schijnen ondertussen ook licht op de tip en het materiaal. Artist impression:

De naald en het te onderzoeken materiaal samen werken als een soort radiozender die samen een leuk programma uitzenden (kies hier je favoriete muziek, weergegeven in een rood wolkje). Dit uitgezonden radio signaal leggen we ook vast terwijl de naald rond beweegt. En dat ziet er heel anders uit:

(Dit plaatje en het eerste plaatje zijn tegelijk opgenomen!) Nu zien de bergjes er ineens als gaten uit en de stap van laag naar hoog als een fel oplichtende rand.
Nog interessanter: er lopen vage strepen bij de gaten weg. Uit deze twee plaatjes is nog veel meer informatie te halen....maar zover ben ik dus nog niet.
Waar komen die schuine vlekken vandaan? Geen idee. Waarom is het radio signaal heel sterk op de rand maar heel zwak op het hoogste punt (de donkere lijn rechts van de felle lijn)? Geen idee...Allemaal vragen die ik in de komende maanden hoop te beantwoorden.

Morgen begin ik met de echt interessante metingen: dan ga ik dit experiment nog een keer doen, maar dan met een CO2 laser. Dat is zo'n ding waarmee je echt gaten kan branden in een metalen plaat als je niet op past.
Als alles lukt zien we morgen dingen die nog geen mens ooit eerder heeft gezien.
Vanochtend zat ik in een kantoortje te wachten totdat ik geholpen werd door een mevrouw die mij een social security number kon geven. Op de televisie draaide continu een filmpje van Dr. Sprock (star trek) die vanaf de Enterprise alle Social security zaken via het internet deed ('to boldly go where no one has gone before'). 
Als morgen alles lukt dan ga ik 'boldly' waar nog niemand geweest is.  

Groetjes uit SD,
E  

Birch aquarium

Afgelopen maandag en dinsdag waren 2 redelijk huiselijke dagen, waarin Erik is begonnen met werken en wij weer een beetje routine proberen te krijgen in de dagelijkse bezigheden. Ook zijn we lekker bezig geweest met aankleding maken voor de nog kale muren in ons nieuwe huisje.

Daarnaast zijn we nog even een kijkje wezen nemen op Kyrans nieuwe school. Aangezien de telefonische bereikbaarheid niet al te best was, besloten we dat dit een snellere manier was om informatie te vergaren.
Doyle elementary school is een grote basisschool met wel meer dan 800 leerlingen. Aangezien we in een vrij internationaal gebied van de stad wonen, heeft de school ook een internationaal karakter, dus Kyran zal zich niet de enige 'buitenlander' voelen. Wanneer je de school binnenkomt, moet je eerst door een groot hek en kom je op een binnenplaats waar de kinderen 's morgens verzamelen en waar ze ook samen lunchen. De lokalen komen ook allemaal uit op deze binnenplaats, maar zijn niet echt met elkaar verbonden, zoals we in Nederland gewend zijn. Wat wel erg leuk is, is dat de kleuterklassen slechts met kleine wanden van elkaar gescheiden zijn, waardoor de kinderen van deze klassen veel contact met elkaar hebben.
Nadat ik de mevrouw in het kantoor had uitgelegd dat we graag wilden dat Kyran bij hen op school geplaatst zou worden en of het mogelijk was om een rondleiding te krijgen, kreeg ik een stapeltje papier mee om in te vullen. "If you can fill this in and return this by tomorrow, he can start on Thursday." Aangezien het voor mijn gevoel toch wat snel ging allemaal, heb ik aangegeven dat maandag ook oké was. Gelukkig maar, want toen ik thuis kwam, kwam ik erachter dat het stapeltje papierwerk wel iets meer inhield dan 2 handtekeningen. Er is zelfs een medical examination nodig om onze zoon op school te krijgen en of we ook graag even langs de tandarts willen gaan voor een bewijs dat onze zoon een gezond gebit heeft...  

Dus als onze zoon goedgekeurd wordt ;) zal onze kleine grote man a.s. maandag  starten op Doyle.... We zijn benieuwd. Kyran heeft er in ieder geval veel zin in. 

Woensdag 6-2-2013

Na 2 dagen huiselijkheid en de komende schoolweken in het vooruitzicht, vond ik dat we er vandaag nog wel een leuk dagje van mochten maken met zijn drieën. Zelf was ik op zoek geweest naar indoor play-grounds, aangezien het gisteren toch wat fris was (sorry voor de in de sneeuw zittende Nederlanders), maar Erik kwam met het leuke idee om naar Birch aquarium te gaan. Online kwam ik er achter dat je de hele maand februari met een gratis museumkaart, voor de helft van de prijs zo'n 50-tal musea mag bezoeken. Dus eerst een kaart ophalen bij Macy's om vervolgens naar Birch aquarium te rijden (klinkt lekker Amerikaans, toch ;). Het Birch aquarium is van de universiteit en wordt gebruikt voor onderzoek naar het leven in de oceaan, ook helpen ze mee met een speciaal programma om zeepaardjes te helpen overleven en is er een leuke tentoonstelling over energie. Kyran en Caia hebben een superdag gehad en daardoor ik ook uiteraard.

 Toen Kyran de onderzeeër zag, was zijn eerste vraag: "Zullen we als ik jarig ben,ook met een echte onderzeeer gaan?"... Ach, ja, andere kinderen vragen Lego voor hun verjaardag....

 In de aquaria waren veel verschillende soorten kwallen te vinden. Prachtig!

Mijn leeuwtjes zijn zojuist veranderd in haaitjes ;)

 Deze haai was toch wel het allercoolst !

 

En daarna lekker zelf aan de slag met water.

 

Picnicking and hiking

Zondag 3-2-2013

Na een beetje uitslapen, besloten we deze dag te gebruiken voor een lekkere picknick in de Californische natuur. Na een kijkje op google maps had Erik een mooi plekje gevonden niet ver bij ons vandaan. Tot nu toe had Erik alles gereden, dus dit was voor mij ook mijn eerste avontuur in onze huurauto, een automaat waar ik ooit één keer eerder in gereden heb, (weet je nog ons ritje in de Smart in Zwitseland, Gayrlan?) en met de Amerikaanse wegen. Gelukkig viel dit alleszins mee en kwamen we binnen een kwartier in het prachtige Mission trails regional park terecht.

Na een bezoekje aan het bezoekerscentrum / natuurmuseumpje (neem hier een kijkje in het visitor centrum), hadden we al snel een leuke plek om te picknicken.

Niet alleen was dit een uitgelezen plek om te picknicken, ook konden we in dit gebied een leuke wandeling maken. Wel werden we gewaarschuwd daarbij op te letten voor de wilde dieren, die in dit gebied huis houden. Naast dat dit gebied fungeert als habitat van ratelslangen en wilde katten, zijn er in hier ook bergleeuwen gesignaleerd. En hoewel ik de enige Van Leeuwen in ons midden ben...

 Het pad wat we volgden, begon bij een dam en voerde ons over de rotsen langs een smal bergwatertje.

 
Kyran die had vernomen dat er bovenin de bergen dinosaurusbotten waren gevonden, wilde perse een berg beklimmen en deze uithakken. Gelukkig nam hij ook genoegen met een iets lager 'heuveltje' en was het uithakken van stenen ook een leuke bezigheid.

Het enige wild wat we onderweg tegen zijn gekomen (naast onze eigen leeuwen) waren slechts 2 hagedissen (waarvan Kyran een echte oranje keel hagedis heeft gezien ) en een adelaar of havik... Ach wellicht maar beter ook....
Een lekkere wandeling op onze eerste Sunday afternoon, alweer een week na onze aankomst hier.

Comments

Hallo allemaal,
Wij werden er op gewezen dat sommigen geen comments konden achterlaten op de blog. Als het goed is kan dat nu wel... Kies bij profiel anonymous.

Old town

Ik had me al twee avonden voorgenomen weer even achter de computer te duiken om een stukje te schrijven, maar door de jetlag vielen mijn ogen, op het moment dat de kinderen in bed lagen en ik op de bank ging zitten, binnen vijf minuten dicht.
Na een uur knikkebollen op de bank en op aandringen van Erik (elke keer als ik mijn ogen even open deed), besloot ik beide avonden om 21.00 toch maar mijn bedje in te duiken en de blog te laten voor wat hij was.
Aangezien er vandaag alleen al 100 keer gekeken is op onze blog (misschien wel 99 keer dankzij onze mama's ;), kon ik het niet over mijn hart verkrijgen vanavond hetzelfde te doen, als afgelopen twee avonden, dus hier ben ik weer.
Eigenlijk hebben we woensdag en donderdag beide dagen niet heel veel boeiends beleefd, buiten de buurt verkennen;

en boodschappen doen... En boodschappen doen is hier echt best boeiend. Ik was al voorbereid door collega Lydeke dat ik een cultuurschok zou krijgen in de supermarkt, omdat er we er waarschijnlijk een heel gangpad met enkel ijs tegen zouden komen, maar op het gangpad met enkel w.c. papier, enkel cerials of enkel brood, had zij me niet voorbereid ;) Wat een keuze. In Nederland doe ik gemiddeld een uur over mijn weekboodschappen, hier kan ik daar wel een halve dag voor uittrekken! Ook doen Amerikanen (zoals de meesten wel vaker gehoord hebben) alles groot. De shampo verpakkingen zijn groot, de pakken drinken zijn groot en de vleesverpakkingen zijn groot ('onze' kilo-knallers zijn er helaas niks bij). Uiteraard gaat dit alles in grote koelkasten, in grote vriezers en in grote ovens. Zelfs het w.c. papier hier is groter! Wellicht dat hier een verband ligt met de grote verpakkingen en grote koelkasten...? 
Het enige wat we hier tot nu toe gezien hebben wat kleiner is, zijn de vogels: de mussen zijn kleiner, de koolmezen zijn kleiner en de duiven zijn kleiner en dan uiteraard de kolibries.
Interessante evolutie van mens en dier :)

Zaterdag 2 februari 2013.

Vandaag hebben we, nadat Erik onze huurauto had omgeruild en we even met de familie hadden gebeld, even lekker de tijd gehad om de toerist uit te hangen. Na een blik op de kaart, besloten we naar Old Town San Diego te gaan.

 Geweldig! Het kleine beetje historie wat de Californiërs (of Californianen; of Californs... Ik moet hier nog even op googelen ;) hebben, wordt omgetoverd in een waar 'pretpark'.

Kyran vond het helemaal fantastisch dat we in een 'cowboy-dorp' terecht waren gekomen en ook wij genoten volop van dit uitje.

 Na een lunch op het terrasje
begaven we ons in de eerste school van San Diego, om daarna vervolgens een kijkje te nemen in de verschillende 'oude' huizen en gebouwen.

 

Het toppunt was toch wel de Carpenter, die als heerlijke vak-idioot bijna niet kon stoppen met het vertellen over de historie van zijn vak (het (na)maken van historisch houten gebruiksvoorwerpen als kisten en stoelen).

 
Nadat Caia voor de tiende keer haar nieuwe schoenen had geleegd, er nog wat water was gepompt en nog een ritje op het paard, was het weer tijd om richting huis te gaan.

 

I loved it!