Seaworld first visit

San Diego staat onder andere bekend om haar parken: Seaworld en de Zoo. Aangezien deze in het weekend vaak redelijk druk bezocht worden, besloot Erik gisteren een dagje extra te werken (zoals te lezen in het vorige berichtje) en vandaag een dagje vrij te nemen, zodat we vandaag lekker een dag weg konden. Normaal gaat het tegen al mijn 'juffen-principes' in om mijn kind 'zomaar' een spijbeldag te geven. Maar deze keer wogen mijn moederprincipes op tegen mijn juffenprincipes (We zijn hier ten slotte maar 6 maanden... Hij maakt hier op school toch al groep 3 lesstof... Hij heeft deze week toch maar halve dagen school ...etc. etc.), dus alle 'juffenprincipes' (buiten Seaworld is ook erg leerzaam!) werden vandaag overboord gegooid en daarom hebben we vanmorgen onze spullen bij elkaar gepakt en zijn we heerlijk met zijn viertjes naar Seaworld gegaan. Via een super-tip van een moeder in de speeltuin (speeltuinbezoekjes zijn echt wel nuttig!), kwam ik op een website waar ik voor onze kinders gratis Seaworld kaarten kon krijgen voor de rest van het jaar. Aangezien het voor ons, als inwoners :) goedkoper was om een Fun-card te nemen (die ook de rest van het jaar geldig is) dan een gewone dagkaart, zullen er nog veel bezoekjes aan Seaworld volgen.

We hadden op het internet al even een kijkje genomen en Caia wilde eigenlijk voornamelijk naar Sesame Street en nat worden in de bootjes. Kyrans keus ging toch meer uit naar de dieren in het park, met name de haaien. Aangezien het gedeelte van Sesame Street het dichtst bij de ingang lag en het er nog redelijk rustig was toen we aankwamen, besloten we als eerst Caia gelukkig te maken... En ook al lijkt dat niet zo heel erg op deze foto... Ze vond het geweldig om te vliegen in Elmo en daarna lekker te draaien en te springen.

En: kindjes blij, mama blij.... (of eigenlijk vond ik de speeltuin stiekem ook wel erg leuk ;)

Tijdens onze tocht via de zee-otters en de dolfijnen richting orka's, kregen we een telefoontje van Kyrans school (ik had hem echt heus wel afgemeld vrijdag....). "No, Kyran is not coming today. My husband had to work this weekend (little white lie..), so we wanted him to have another day of..." Op de vraag of my husband in the army was, had ik beter bevestigend kunnen antwoorden om de meneer aan de andere kant echt te vriend te houden, maar goed...Je kunt niet iedereen gelukkig maken ;)

Maar goed, terug naar de dolfijnen, wat vandaag tenslotte veel belangrijker was.

Nu blijft het nadeel aan een dierentuin altijd een beetje dat de dieren in gevangenschap leven, maar wat geniet ik er toch van om naar ze te kijken en wat blijft het prachtig om de zee-otters te zien eten en de dolfijnen te zien springen! Daarnaast ook goed te zien dat verzorgers echt om de dieren geven en dat het park veel meedoet en denkt in het redden en in het behouden van deze dieren in het wild.

Zoals gezegd waren we op weg naar de Orka's, waar om 12.00 een show gegeven zou worden. Na een (op de een of andere manier) overweldigend applaus voor alle aanwezigen die in het 'theater' aanwezig waren en die in the Army dienen (zie je: ik had echt 'ja' moeten zeggen tegen die meneer van Kyrans school :), begon de Orka show.

Wat een fantastische dieren! Met tranen in mijn ogen, keek ik naar het optreden van de Orka's en hun trainers! Echt supermooi. Na de show konden we ook nog even een blik werpen op de pas geboren orka met zijn mama.

Na de show was het tijd om te lunchen en daarna weer snel op pad. Nu was het Kyrans beurt om te kiezen, dus op naar de Shark encounter. Op de route naar de haaien waren echter zoveel leuke dingen te zien, dat het nog even zou duren voordat we echt bij de haaien aankwamen. Zo zijn we nog even gestopt bij de zeesterren, de schildpadden en het aquarium...

 

 En daarna kwamen we langs de Flamingo's....

En eigenlijk wilden we toch ook nog wel heeel graag kijken bij de zeeleeuwenshow, die net begon op het moment dat we er langs liepen...

Gelukkig genoot Kyran van alles evenveel en vond hij het helemaal niet erg dat de haaien nog even moesten wachten...

Caia schrok helaas erg van de schreeuwende man en het harde geluid, waardoor zij de show als iets minder leuk heeft ervaren, maar toen de zeeleeuwen eindigden met een dansje op Gangnamstyle, verliet ook zij het theater gelukkig weer met een lach.

En toen waren ze eindelijk aan de beurt: de haaien. Via een grote grot, liepen we naar de onderkant van het aquarium waar we echt onder de haaien door konden lopen, onder het genot van een spannende Jaws-tune.

 
Na nog een laatste bezoekje aan het Turtle Reef, besloten we nog even terug te keren naar de speeltuin.

 

En terwijl Kyran zich heerlijk uitleefde met de waterspuiten, kon Caia nog even op de foto met Abbey van Sesamstraat. En uiteraard moest Caia daarna ook nog even van het water genieten.

Tegen half vijf verlieten we het park met twee zeer natte, zeer moeie, maar zeer voldane kindjes!

De volgende keer de tweede helft van het park!

Scanning Near field Optical Microscopy (SNOM)

Naast toerist uit hangen ben ik hier eigenlijk vooral om nieuwe dingen te leren. Ik ben speciaal naar San Diego gegaan om een bepaalde nieuwe techniek te leren: Scanning near field optische microscopie. In mijn promotie tijd onderzocht ik nieuwe materialen door er licht op te schijnen en te meten hoeveel procent er werd gereflecteerd. De groep waar ik nu in werk doet precies dezelfde experimenten en mijn huidige 'baas' was 5 jaar terug mijn concurrent. 

Een 'probleem' met deze experimenten is dat je niks kan zien dat kleiner is dan de golflengte van het licht dat je gebruikt: de diffractie limiet (een van de redenen dat zelfs de allerbeste microscopen nooit atomen kunnen zien). Zichtbaar licht heeft een golflengte van een paar honderd nanometer dus het kleinste detail dat je scherp door een microscoop zou kunnen zien is een paar 100 nanometer. In de experimenten die ik doe gebruiken we infrarood licht (warmtestraling) en dat heeft veel langere golflengten: van een paar micrometer tot een millimeter.

Het probleem is dat je dus nooit metingen kan doen met infrarood licht aan stukjes materiaal die een micrometer groot zijn. Omdat een heleboel onderzoek nou net interessant is in dit golflengte gebied, net als de te onderzoeken objecten (bijvoorbeeld bacteriën of nanokristallen) zijn er altijd mensen die proberen om om dit soort fundamentele natuurwetten heen te werken. 

De oplossing voor dit probleem was al in 1905 bekend, maar technologisch pas uitvoerbaar sinds een jaar of 15. Het idee is om het licht te schijnen op een kleine metalen antenne. De antenne vangt het licht op en zend het weer uit, maar met een andere frequentie. De frequentie (of golflengte) waarmee de antenne uitzendt, hangt weer af van de eigenschappen van de antenne. Als je nu een heel klein stukje materiaal vlak bij de antenne hangt veranderen de eigenschappen van de antenne en dus ook de frequentie waarop hij uitzendt. 

In de experimenten die ik hier aan het doen ben, gebruik ik een metalen naaldje dat eindigt in een puntje van zo'n 20 nanometer. Dit naaldje is een kleine antenne en door het over een stukje materiaal te bewegen met hele kleine stapjes verandert steeds de antenne eigenschap van het naaldje. Op deze manier kun je met infrarood licht de reflectie eigenschappen van een materiaal meten met een resolutie van op zijn best 20 nanometer (net zo groot als de naald). Deze microscopen hebben een oplossingsvermogen dat 100 keer beter is dan een gewone microscoop en dat maakt heel veel nieuw onderzoek mogelijk. 

Vandaag ben ik lekker in het lab bezig met experimenteren en aangezien het maken van een enkel plaatje ongeveer 2 uur duurt (zoals altijd in de natuurkunde: als je ergens iets wint moet je ergens anders wat betalen: wet van behoud van ellende of zo) had ik wat tijd te doden. Tijd genoeg voor een filmpje dus. 

Harbor and Seaport village

Jeeeh, weekend! Dat betekent weer even leuke dingen doen.
 Afgelopen week een weekje waarin we druk bezig geweest zijn met bezoekjes aan de garage om onze 'nieuwe bak' door de keuringen heen te krijgen.... Poeh wat kan daar veel tijd in gaan zitten... Tijdens het wachten op de auto, kregen we wel weer leuk zicht op wat hier zoal rondrijdt op de weg. Na even lief lachen, mocht ik uiteraard de meneers auto even op de pic. zetten. Eigenlijk had ik ook een foto van de eigenaar willen nemen (een grote zwarte man met 2 gouden voortanden met diamantjes erin en een rits diamantjes in zijn oor. Hij paste werkelijk perfect bij zijn auto...;), maar heb toch maar genoegen genomen met zijn vehicle...

 

Maar naast het bekijken van leuke auto's, vliegtuigspotten (ook wel erg leuk naast een legerbasis) en lunchen met mijn spruiten, een redelijk saaie aangelegenheid, dat garage bezoeken.

 

 

Dus vandaag weer even op stap en genieten van het avontuur ;) We besloten eindelijk eens San Diego Downtown te gaan bekijken (We can forget all our troubles, forget all our cares, so go downtown. Things will be great when you're downtown...;)...

Nu is Downtown San Diego heul groot! Dus zochten we een stukje Downtown bij de haven uit om echt te bekijken. Na geparkeerd te hebben naast het Santa Fe station, zijn we tussen de torenhoge wolkenkrabbers (behoorlijk pleonasme?) richting de haven gelopen. 

In de haven ligt de gigantische USS Midway. Het Marineschip wat inmiddels dienst doet als museum. We hadden vandaag geen zin om het schip op te gaan, maar ook van een afstandje was het een redelijk indrukwekkende verschijning.

 

Toen we het grote marineschip voorbij waren en nog wat andere schepen hadden bekeken, vroeg Kyran ons: "Maar waar zijn nou de 'legerboten?". Toen we hem uitlegden dat, dat heeele grote ding daar in het water, met vliegtuigen erop, 1 groot schip was, viel zijn mond open van verbazing. Dat was iets wat hij nog niet helemaal begrepen had.

Na een wandelingetje over de kade, kwamen we in Seaport village. Een heerlijk touristisch opgezet gebiedje met leuke winkeltjes en eettentjes.

En terwijl wij mochten genieten van Frank Sinatra ;) , hebben Kyran en Caia zich kostelijk vermaakt in de carrousel.

 

Het was weer een heerlijk zaterdagje uit hier in de US.